19 اسفند 1398

سلام

می نویسم بماند برای آیندگان

( اصلا آیا آیندگان به ما اهمیتی میدن ؟

ما چقد به اونا اهمیت میدیم؟ اصلا چرا باید به ما اهمیت بدن ؟)

ده روز دیگه عیده

ما سه هفته ست که تو خونه هامون قرنطینه ایم .

امسال سال سختی بود . بیشتر از هر وقت دیگه به عید ، به شادی و محبت و همدلی نیاز داشتیم .

لازمه سختی های امسال رو یاداوری کنم؟؟؟

به ترتیب عرض می کنم : سیل ، گرونی ، گرونی دوباره ، گرونی سه باره به همراه بنزین ، کشته های آبان ، شهادت سردار قاسم سلیمانی ، حمله به پایگاه عین الاسد ، سقوط هواپیما ، کرونا و ...

تو خود حدیث مفصل بخوان ازین مجمل

امسال عید رو هم ازمون گرفتن . یه موجود چند نانومتری با چاشنی بی احتیاطی مردم و بی تدبیری مسوولین تبدیل به یک فاجعه تاریخی شد.

این چند وقته به همه چی و همه کس شک دارم . حتی موجودیت خودم . به تنها چیزی که شک ندارم اینه که ما صاحب داریم . اگر نداشتیم ، بعید بود تا الان دووم می آوردیم.

امیدوارم دفعه بعد که کسی این متن رو میخونه حالش از الان ملت ایران بهتر باشه .

اگر در آینده ایران پیشرفت کرد بدونین بخاطر پوست کلفتی آدمایی مثل ما بود

با امیدی بی نهایت

برای ابدیتی بی نهایت زیبا

یکم خوشگذرونی...